SoloGen’s Anti Memoirs

10 Comments on "تشتت آرا"

1. 

   zero
   07/10/2009 at 4:07 pm Permalink

   ما روزانه یک هندوانه تعجب به دندان می گیریم. تساهل و تصامح هم پیش کش دربست زده ایم به بیعاری تا نا کجا…

2. 

   Pedram
   07/10/2009 at 5:10 pm Permalink

   این تصالح یعنی چی اونوقت؟
   صلح طلبی؟

3. 

   رها
   08/10/2009 at 1:24 am Permalink

   تا انجا که انگشت تعجب به دهان گزیده ی این گروه ادمیان مشت شده کوفته شود بر دهان ان یکی گروه دیگر از ادمیان .

4. 

   SoloGen
   08/10/2009 at 12:17 pm Permalink

   به zero: آدم نگران می‌شود روزی مجبور شود به جای مصالحه از مقابله استفاده کند و شمشیر آب‌داده برکشد بزند بر فرق کافران و دشمنان و جاهلین و ظالمین!

   به پدرام: بله! آشتی‌کردن معنا می‌دهد.

   به رها: کوبیده شود، کوفته شود،‌ بلکه حتی محکم‌تر!

   توضیح عمومی:‌ خشونت را پیش‌نهاد نمی‌کنم.

5. 

   zero
   08/10/2009 at 2:35 pm Permalink

   شمشیربازی برای چه؟ با کافران که کاملا” تفاهم داریم/ با دشمنان هم هم دستیم رسما” و دست ظالمین هم می بوسیم از دم/ بیایند جاهلین را سوار اتوموبیل کنند ببرند…

6. 

   یه آدم معمولی
   09/10/2009 at 5:59 am Permalink

   تا ایـــــــــــــــــــــنجا!

7. 

   رامین
   09/10/2009 at 11:24 pm Permalink

   این تصالح خیلی خفن بود من هم نگرفتم چی بود. ممنون از ترجمه.

   اما جواب تا کجا: تا اونجا که به اونجای آدم برسه(:

8. 

   SoloGen
   09/10/2009 at 11:55 pm Permalink

   به zero: هاها! اتوبوس بین شهری ترجیحا …

   به یه آدم معمولی:‌ والله!

   به رامین:‌ بعد که رسید باید چه کرد؟

9. 

   رامین
   10/10/2009 at 11:13 pm Permalink

   من شمشیر زنی بلد نیستم اما گاهی لازم میشه.

10. 

    SoloGen
    11/10/2009 at 5:28 pm Permalink

    به رامین:‌ لازم می‌شود، لازم‌شدنی!

« سهم روزانه خودشیفتگی

واقعیت احتمالا غیرقابل انکار این دنیا »