آقای ساعتی، معلم زبان دبیرستان علامهحلی، امروز پنجشنبه از دنیا رفت. او یکی از معلمهایی بود که خیلیها -و شاید هم همه- دوستاش میداشتند. کلاسهایاش همیشه سرگرمکننده بود و اخلاقاش نَرم و دوستداشتنی. نکتهی بامزه دربارهی او این بود که هیچوقت جلوی ما فارسی سخن نمیگفت و من اصلا نمیدانم گویش فارسیاش چگونه بود.
یادش گرامی!
تکمیلی: شاگردهایاش در این وبلاگ یادنامهای مینگارند.
تکمیلیتر: پویان خیلی بهتر از منْ، حرف من و خیلیهای دیگر را زده است. نوشتهی «سهم بزرگ آدمهای کمیاب» را بخوانید. «… بعد از مستر ساعتی باید در دنیایی زندگی کنیم که در آن متانت و آرامش و امنیّت و درنگ کمیابتر شده.»
12/11/2009 at 5:53 pm Permalink
eeeeeeeeeee hamoun ke koma boud?:(( akheiiiii:(
12/11/2009 at 7:37 pm Permalink
آره، همون!
13/11/2009 at 3:10 am Permalink
آخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخ! من دبیر فیزیکی داشتم به اسم آقای اردشیری که با رفتنش ما را برای همیشه داغ کرد… الان که نوشته شما را خواندم یاد آن روزهای رفتنش افتادم. یاد کلاس های درسی که با او داشتیم … کاملا می فهمم چه می کشید …
17/11/2009 at 10:12 am Permalink
یوتا: اوهوم!
19/12/2009 at 3:44 am Permalink
سلو جن، ممنون از پستت در مورد این مرد بی نظیر. روحش شاد.