“روزگار لزج”

1. On November 13th, 2009 at 3:30 am رهگذر Says:

   نکو بزمی ست عالم، لیک ساقی جام غم دارد
   خوش آن مهمان که خورد از دست او پیمانه ای کمتر

2. On November 13th, 2009 at 12:36 pm یه آدم معمولی Says:

   زمان همواره گذشته و میگذرد و خواهد گذشت. نه بر تو، نه بر من، که بر همه.

   تو اگر فرزانه ای، دریاب چگونه گذشتنش را!

3. On November 14th, 2009 at 2:39 am نرگس Says:

   عروس همسایه مون مرد،در 29 سالگی. کلی با پسره عاشق هم بودن. یک دختر 5ساله هم دارن.:( انگار در زمانه ی بد اتفاق های بد هم بیشتر میافتن.
   پ.ن. افتر فرخ لقا خانوم.

4. On November 14th, 2009 at 10:30 am رها Says:

   این کامنت مربوط به یکی از پست های قبلی اما فکر کنم نوشتنش اینجا بهتر باشه .
   شعر مرکز جهان ، اینجا ،خود ،من بودم زیبا بود . با این تفاوت که
   مرکز جهان من اما
   کمی انطرف تر، کس دیگری
   سر بر پایش نهاده خواب های رنگی می بیند
   و من اینجا تنها سر بر بالشت نهاده و… کابوس
   دلم روزگاری شاد می خواهد

5. On November 17th, 2009 at 2:49 am نرگس Says:

   http://mrsaati.blogfa.com/
   اینو وقتی داشتم تو بلاگفا لاگین می کردم تو لیست آپدیت ها دیدم، یاد شما افتادم.

6. On November 20th, 2009 at 4:05 am سینا Says:

   گفتم زمان عشرت دیدی که چون سرآمد
   گفتا خموش حافظ کین قصه هم سرآید

به آدرس زیر نامه بفرستید: