بعضی روزهای تاریک و ابری در این شهر غفلتزده به این نتیجه میرسم حالا که هر چه کردیم آب و نون نشد برامون، کاش دستکم میرفتیم و مطرب شورشیای چون آقامون فرخ سیمابی میشدیم که هم به نان رسید و هم به نام و هم دنیایی را شاد کرد. و البته فردایاش نه، اما پس فردای آن روز هم نظرم بر میگردد و میگویم گور پدر نون و مادر نام و مینشینم سر کارم و علم را سلانه سلانه و بی جیره و مواجب به پیش میبرم.
حالا اینها به کنار، آقامون چند روز پیش شصت و پنج ساله شد.
Cellolitis را چندی پیش زیر شُرشُر باران کشف کردم. جشنوارهی Fringe بود و شب بود و ما وجودمان خیس شده بود؛ اما ایستادیم و Follow Uاش را زیستیم. Cellolitis را دوست میدارم.
تکمیلی: آهنگ فعلی، 2017 از آلبوم Raw Cutشان است.
آهنگ سوسن خانم را که شنیدهاید و احتمالا نمآهنگهای متعددی از آن را هم دیدهاید (نسخهی دانشگاه آلبرتایاش اینجاست). حال بروید و اینجا هم «اسمال آقا» را بشنوید و انگشت حیرت بر دندان بگزید و دو چندان با خود بگویید که «هنر نزد ایرانی است و بس!».
هنوز متقاعد نشدهام که وجود پدیدهای چون سوسن خانم و بازسازیهای متعدد نمآهنگاش را چگونه باید تفسیر کرد (مثلا نوشتهی مریم مومنی دربارهی خود آهنگ را ببینید)، اما هر جور که تفسیرش کردید میتوانید از این طنزیدهاش (spoof/نقیضه) لذت ببرید.
حالا به راستی هنر نزد ایرانی است و بس؟!
همین آهنگ با صدای Lara Fabian.
[حالا بگذریم که بعضیها ندیده و نشنیده و نخوانده و فکرنکرده اصولا نظر قطعی دارند!]
شب است و چهرهی میهن سیاهه
نشستن در سیاهیها گناهه
تفنگام را بده تا ره بجویم
که هر که عاشقه پایاش به راهه
برادر بیقراره؛ برادر شعلهواره؛ برادر دشت سینهاش لالهزاره
شب و دریای خوفانگیز و طوفان
من و اندیشههای پاکِ پویان
برایام خلعت و خنجر بیاور
که خون میبارد از دلهای سوزان
برادر نوجونه؛ برادر غرق خونه؛ برادر کاکلاش آتش فشونه
تو که با عاشقان دردْ آشنایی، تو که همرزم و همزنجیر مایی
ببین خون عزیزان را به دیوار، بزن شیپور صبح روشنایی
خواننده: محمدرضا شجریان
آهنگ: محمدرضا لطفی (؟)
شعر: اصلان اصلانیان (؟)
راوی: مهدی فتحی (؟)
روز زمینتان مبارک!
از رپ خوشام نمیآید، اما این بهترین و گیکیترین رپای بود که تاکنون دیدهام!
برای اطلاعات بیشتر به این صفحهی ویکیپدیا یا به صفحهی خود LHC مراجعه کنید.
به آهنگهای زیر گوش کنید،
که برود تلخی،
و بیاید شادی
-یا دستِکم خوشیی آنی!
این دو سه روزه این نوا وقت و بیوقت در سرم میدود (با تشکر از پرستو).
Continue reading
نظرتان دربارهی تکامل چیست؟
چیز خاصای را احساس میکنید جز تکامل لباس پوشیدن؟ (البته اگر کارها دالی و پیکاسو و یکی دو نفر دیگر را کنار بگذاریم).
قبلیها خوشگلتر بودهاند یا جدیدیها؟
چرا بیشتریها سرشان را به سمت راست خم کردهاند؟
تکمیلی: آیا تصورم از اینکه بیشتر سرها به سمت راست متمایل هستند درست است؟ رامین بهام گوشزد کرد و من هم رفتم شمردم. در مورد بعضی موارد سخت بود تصمیم گرفتن اینکه سر به سمتای متمایل است یا اینکه مستقیم و راست است. اما به هر حال نتیجه -با احتمالا کمی خطا- این بود که ۴۶ نفر سرشان به راست متمایل بود (راست خودشان؛ چپ بیننده!)، ۲۶ نفر به چپ و ۱۸ نفر مستقیم.
.jpg)
سال ۲۰۰۸ مبارک باد! (:
با اینکه هنوز نسبت به تغییر سالهای میلادی حسِ غریبِ نو-بودگی را ندارم، اما دیگر آنچنان نیز نسبت به آن بیتفاوت نیستم. به هر حال کم و بیش نقطهی شروع سالِ دنیای اطرافام است.
راستی این موسیقی و عکس هم مثلا هدیهی سالِ نوی شما!
سس اضافه:
۱) گفته شده است که اینها سخنان کرت ونهگات بوده است. اینچنین نیست.
۲) دیر وقت است ولی حوصلهی خوابیدن ندارم. مطابق این گفتار آیا جوانان میتوانند شبزندهداری کنند؟ فکر کنم بشود.
۳) وبلاگام پینگ نمیشود. گمانام blogrolling باز هم مشکل دارد. اکثر افراد هم که از سیستمهای RSS استفاده نمیکنند (و به نظر حق هم دارند). پس خودتان هر دو سه روز یکبار سر بزنید دیگر!
۴) هفتهی شلوغ و پر مشغلهای بود! خیلی هم حس رضایت ندارم نسبت بهاش.
آبا را دوست دارم چون موسیقیی بچهگیام بوده است. چون دخترخالهام با آن میرقصید و لابد من هیجانزده میشدهام و میرقصیدهام! آبا، مدونا، مایکل جکسون و دو سه گروه دیگر، موسیقیی بچهگیی من و جوانیی پدر و مادرم هستند. درود بر موسیقیی دههی هفتاد و هشتاد!
Half past twelve
And I’m watching the late show in my flat all alone
How I hate to spend the evening on my own
Autumn winds
Blowing outside my window as I look around the room
And it makes me so depressed to see the gloom
There’s not a soul out there
No one to hear my
prayer
Gimme gimme gimme a man after midnight
Won’t somebody help me chase the shadows away
Gimme gimme gimme a man after midnight
Take me through the darkness to the break of the day
Movie stars
Find the end of the rainbow, with a fortune to win
It’s so different from the world I’m living in
Tired of T.V.
I open the window and I gaze into the night
But there’s nothing there to see, no one in sight
There’s not a soul out there
No one to hear
my prayer
Gimme gimme gimme a man after midnight
Won’t somebody help me chase the shadows away
Gimme gimme gimme a man after midnight
Take me through the
darkness to the break of the day
Gimme gimme gimme a man after midnight…
There’s not a soul out
there
No one to hear my prayer
Gimme gimme gimme a man after midnight
Won’t somebody help me chase the
shadows away
Gimme gimme gimme a man after midnight
Take me through the darkness to the break of the day
ABBA, Gimme Gimme Gimme, 1979
Download (MP3 – 4.4MB)
از هر چیز جدیدی خوشام نمیآید، یکی از آن چیزها هم گروه موسیقیی تازهتاسیس است. هنوز که هنوز است اعتقاد دارم گروههایی چون پینک فلوید یا متالیکا بر گروههای متنوع راک یا متال فعلی برتریی غیرقابل انکار دارند. شاید کمی کهنهپسند باشم، و یا شاید ماجرا همانای باشد که پیشتر در “غوغای یادها و سکوت حرفها” دربارهاش نوشته بودم: سرِ گذشته.
با این وجود پیش میآید گاهی از موسیقیای خوشام بیاید و نوایاش مدتی در گوشام بنوازد. یکی از این موارد که این اواخر پیشآمده همین آهنگ Welcome to the Black Parade از گروه My Chemical Romance است. از همه چیز آهنگ خوشام نمیآید. اما صدای خوانندهاش (Gerard Way) را دوست دارم. خشِ آوایاش -به نظرم- مناسب یک خوانندهی راک یا متال است (برخلاف نود درصد خوانندههای همسنخ). کلیپشان نیز به نظرم قشنگ و دیدنی است (با اینکه اولین باری که دیدماش ترجیح دادم کانال را عوض کنم). البته از اینکه یک عبارتای را در طول آهنگ بارها و بارها تکرار میکنند خوشام نمیآید. به نظرم چنان چیزی به درد موسیقیی پاپ یا موسیقیی رقص -که نیاز به چندین ریتم در مقیاسهای زمانیی مختلف دارد- میخورد و نه موسیقیی راک (گرچه قبول دارم موضوع سلیقهای است). متنای نیز که میخوانند به نظرم بدک نیست. البته باید زمان بگذرد تا ببینم آیا میتوانم بیشتر با آن ارتباط برقرار کنم یا خیر. فعلا خودم را در موقعیت همسان با موضوعِ متن نمیتوانم قرار دهم.
متن آهنگ را در زیر میگذارم، لینک به آهنگاش را نیز پس از آن و کلیپاش را نیز در آخر (اگر بهام بگویید که آیا میتوانید کلیپاش را درست ببینید یا نه ممنون میشود). اگر توانستید، کلیپ را ببینید.
میبینیاش، آشنا میشوید: آن طرف اتاق نشسته، آن طرف میز نهارخوری، پشت فلان نیمکت و یا حتی در اتاق انتهای راهروی ساختمان. همدیگر را میبینید، سلام و علیک میکنید، شاید اندکی راجع به آب و هوا هم صحبت کنید یا چیزهایی از این دست. آشنایی اما معادل حسِ نزدیکی نیست. هنوز هیچ حسای به او نداری.
میشنویاش، آشنا میشوی: صدایاش از بلندگوها پخش میشود، تصویرش بر پردهی سینما نقش میبندد، یا اصلا رنگهایاش بر بوم بازی میکنند، و یا کلماتاش بر کاغذ میرقصند. آشنایی اما معادل حسِ نزدیکی نیست – باز هم!
زمان میگذرد. گویا نورونهای مغزت نیاز دارند تا موقعیت تازهی تو را به ثبت برسانند. به آن میگویند consolidation و در خواب بهتر رخ میدهد (میگویند روزی هشت ساعت نیاز به خواب داریم؛ کلاس فردا صبحِ من هفت ساعت و چهل دقیقهی دیگر شروع میشود). اما اسماش مهم نیست. مکانیزماش هم اینک برای ما اهمیتای ندارد. تو نیاز داری یکبار ببینیاش، مدتها نبینی (یا یکبار بشنویاش، و مدتها نشنوی)، و بار دیگر -شاید- همذاتپنداری، علاقه – شاید.
دوستانات را اینگونه پیدا کردهای، آهنگهایی را که به آن عشق میورزی نیز بههمچنین (اگر کسای بگوید همان دفعهی اولای که هتل کالیفرنیا را شنید، عاشقاش شد دروغگو است. همانطور که کسای بگوید اولین باری که آهنگای با سبک متال(+) شنید از آن خوشاش آمد). ریاضی هم همینگونه است به گمانام: تا وقتی خودت شروع نکنی به اثبات چیزی بعید است حسِ سرخوشیای به ریاضیورزی داشته باشی (و چقدر مدرسهی ما در سرکوب عمومیی این سرخوشی موفق عمل میکرد). دختر مورد علاقهات نیز همینگونه است. من ناباور به عشق در نگاه اول نیستم، اما نه هر توصیفای از آن، بلکه این روایت: میبینی، خداحافظی میکنی، و عاشق میشوی. اینکه ببینی و اولینبار باشد که دیده باشی و قلبات عجیب بتپد ولی هنوز از او دور نشده باشی، میتواند نشان از شهوتِ تن باشد اما نه عشق (اینک، عشق چیست؟). همسرت را نیز همینگونه مییابی. در نشستِ اول خوانش اولِ کتابای نیز رگِ گردنات برایاش بیرون نمیزند که مثلا بگویی “غلط میکند فلانی که میگوید بوف کور بهترین رمان دنیا نیست!”.
خودکارش خوب نمینویسد. خودکارش را با خودکار او عوض میکند. او هم خودکار را به من میدهد و خودکار مرا میگیرد. خودکار اما خوب مینویسد و من با او اسماش را روی دفترچهی یادداشتام مینویسم – که من دیدهاماش و در فلان ساعت و فلان روز در دو صندلی کنارترش نشسته بودم (طوری که بتوان با واسطهای تبادل خودکار کرد). ازش به نظرم خوشام میآید. معلوم است، نه؟!
یکی از کارهای احمقانهای که میتوان انجام داد زیاد حرفزدن است، آن هم زمانای که سکوت کمِ کم سودمند است.
و البته یکی از کارهای احمقانهای که میتوان انجام داد سکوت است در زمانای که دنیا منتظر است تو سخن بگویی.
بیشتر وقتها مشخص است کدام یک برگزیدنی است – اما متاسفانه نه همیشه!
و البته یکی دیگر از کارهای احمقانهی انجامپذیر(!) این است که بخواهی کسای را که سکوتکرده به سخنگویی واداری – به خصوص وقتای که پس از مدتها سخنگفتنِ جمعی و یا سکوتِ فردی، به سکوت جمعیی معنادار و لذتبخشای رسیدهای که باور داری -به درست یا نادرست- پر است از “حرفهای ناگفته” و نشانههای نادیده. چنین سکوتای را تنها باید همراهی کرد، غیر از این است؟
سرِ “گذشته” نیز شاید همین باشد: گذشتهای که به اندازهی کافی گذشته. ما هنوز آنقدر با زمان حال آشنا نشدهایم که بتوانیم شیفتهاش باشیم. اما روزگار قدیم -که میتواند بیست سال پیش باشد یا سه ماه پیش- زمان لازم برای آن فرآیند consolidation را داشته است. آنچنان در حافظهمان حکشده است که گویا چیزی آشناتر و نزدیکتر از آن نمیشناسیم. آن وقت است که هوس گذشته را میکنیم، افسوساش را میخوریم، یا از آن به شگفتی یاد میکنیم، و گاهی حتی آرزو میکنیم که کاش الان هم همینطور بود که قبلا بود. اگر با اراده باشیم، سعی میکنیم دوباره گذشته را برای خود بسازیم: دوباره میرویم در همان روستایی که پنج سال پیش یک هفته در تابستان آنجا بودیم و حسابی خوش گذشته بود، دوباره میرویم فلان شهر شمال، یا باز میرویم کولکچال و باز میرویم همانجا و هر بار هوس عدسی میکنیم، باز میرویم کولکچال. و البته نه فقط اینها: کتاب ناتمام آلبر کامو را میخوانی به امید اینکه طاعون را دوباره در آن بازیابی (که نمییابی!)، و حتی کتابای از ساراماگو را برای دوستات میگیری به بهانهی اینکه نویسنده را میشناسی ولی به دلیل اینکه میخواهی تجربهی خواندن “همهی نامها”یاش در خانهای دیگر تکرار شود. عجیبتر خرید کتابای است که تنها چیزی که تو را به آن وصل میکند، خاطرات یک کتابفروشی است (با این همه حسِ کتابشناسیام میگوید که کتاب خوبی است “ماجرای شبانهی غریب سگه”). یا حتی غریبتر: در بار به دختری علاقه نشان میدهی که شبیه دوستدختر قبلیات است، و دوستدختر قبلیات نیز شبیه به دوستدختر دو تا قبلیات است، و همسرت هم شبیه به اولین دوستدخترت است، و اولین دوستدخترت هم شبیه دختر خالهات!
زندگی غیر از این است؟ تجربههایی که موفق یا ناموفق از سر گذراندهایم، خاطراتی که به یاد میآوریم و برایمان جالبتر از زمانِ حالاند، حرفهایی که گفتهایم و نباید میگفتیم، و سکوتهایی که به آنها احترام نگذاشتهایم و شکاندهایم. جای حرفهایی که باید میگفتیم ولی نگفتهایم هم که البته همیشه خالی است!
-آهنگ هتل کالیفرنیا از گروه ایگلز (MP3 – 6.6MB)
-آهنگ St. Anger از گروه متالیکا (MP3 – 5.1MB)
-دربارهی Memory consolidation در ویکیپدیا
-شعر ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد از فروغ فرخزاد
-فصل عاشق شدن از کتاب The Emotion Machine از ماروین مینسکی
تکمیلی: نه حقیقت الزاما همان واقعیت است و نه واقعیت حقیقت. هیچکدامشان هم تخیل نیستند و تخیل نیز هیچکدامشان نیست. با این همه، شاید هر کدام روایت مغشوش دیگری باشد.
