از چيزي كه لامپ درباره مقايسه آمريكا Ùˆ ايران كرده بود Øسابي لذت بردم. نميدانم ديدگاهش چقدر Øقيقي است (به هر Øال هنوز 100 سال شده كه آن طرÙهاست) ولي مسلما خواندنش كلي ايده به آدم ميدهد.
آهاي!
من كتاب “عقايد يك دلقك”ام را ميخواهم. ماههاست روي ماه اش را نديده ام. الان دست كي هست؟ يك ندايي بدهد هر كه خبري ازش دارد.
راستي … اين كتاب را Øتما بخوانيد. از هاينريش بل است Ùˆ كتاب قابل تاملي Ù…Øسوب ميشود. جدا از آن من با بخشي از عقايد دلقك اØساس نزديكي شديدي ميكردم. گرچه هميشه مثل او نيستم.
خيلي زودتر از اين ØرÙها ميخواستم در اين باره بنويسم. دوست داشتم جمعه اين كار را ميكردم كه بنا به دلايلي كه خودم خبري ازشان ندارم نشد.
يكجورهايي امسال انقلاب اسلامي ايران 23 ساله شد. كم سالي نيست براي آدمها ولي در روند تاريخي يك كشور رقمي Ù…Øسوب نميشود (گرچه ايران انگار از آن كشورهايي است كه جديدا عادت كرده به دوره هاي خيلي كوتاه مدت). انقلاب چيز عجيبي است برايم-مخصوصا انقلاب اين كشور. نه جزو آن آدمهايي هستم كه بگويم “عجب انقلابي كرديمها! دممان گرم!” Ùˆ نه جزو آن دسته كه بگويم “عجب پدر Ùˆ مادرهاي اØمقي داشتيم ها!”. Øداقل به خاطر خود انقلاب. تا 12 بهمن. بعد از آن اما همه چيز Ùرق كرد.
هر وقت بتوانم از بيرون به اين مساله نگاه كنم يك جور Øس عظمت بهم دست ميدهد. عظمت از نوع آميخته با شكوه Ùˆ Øماقت. من تاريخدان نيستم Ùˆ طبعا قدرت تشخيص تاريخي هم ندارم. نميتوانم بگويم كار كار انگليسيها بود يا آمريكاييها يا خود ملت ايران بود كه اينكار را كرد. هر Ú†Ù‡ باشد Ùˆ هر جوري كه ميخواهد باشد من يك چيزهايي را كش٠كرده ام:
1- بد تربيت شده ايم: هيچ كسي نميتواند اÙتخار كند كه انقلاب Ùرزندان برومند نسل دو Ùˆ سه Ùˆ چهار Ùˆ پنجي عرضه كرده است. خلاصه Øتا در معيارهاي آقايان هم تØÙÙ‡ اي نشده ايم.
2-گوسÙندانه زندگي ميكنيم.
3-جيبمان خالي است: من بايد خيلي آدم خاصي باشم تا بتوانم عيد بروم پيش دوستم در هاوايي.
4-تØميق شده ايم: كوته Ùكر شده ايم. البته نميگويم بدترين موجودات دنيا هستيم در اين زمينه ولي چندان Ú†Ù†Ú¯ÙŠ هم به دل نميزنيم.
5-آزاد نيستيم: كاÙÙŠ است برداشتمان از چيزي با برداشت كس مهمي تÙاوتي داشته باشد تا روانه زندان شويم يا شلاق بخوريم يا چيزي از اين دست.
6-امنيت نداريم: امنيت دروغ بزرگي است كه با آزاديمان شروع ميشود Ùˆ با جانمان پايان ميپذيرد. نيروي انتظامي – پليس Ùˆ همه اينها Ù…ØاÙظ تو نيستند – دشمنت هستند Ùˆ بايد سعي كني از آنها دور شوي.
البته نميخواهم بگويم كه همه چيز بد است Ùˆ ما تباه شده ايم. مثلا اگر انقلاب نميشد چطوري ميتوانستيم در ص٠بليت Ùيلم Ùجر بياستيم Ùˆ كلي بخنديم؟! Ùˆ يا اگر انقلاب نميشد چطوري ميتوانستيم اينهمه Øس ايران دوستيمان را Ú¯Ù„ بيندازيم؟
به نظر من انقلاب ايران ÙÙŠ ذاته چيز خوبي بود ولي بعدش اساسا منØر٠شد. دو سوال اينجا برايم Ù…Ø·Ø±Ø Ù…ÙŠØ´ÙˆØ¯:
1-اين انØرا٠تقصير كيست؟ آيا صرÙا ناشي از يك سري اشتباه پي در پي بوده است يا از قبل برنامه ريزي شده بود؟
2-آيا چيزي از اين دوره ياد گرÙته ايم؟ اگر دوباره قرار باشد در چنين شرايطي قرار بگيريم آيا ميتوانيم بهتر عمل كنيم؟
شايد مساله چيزي شبيه به همان ماجراي شهريار كوچولو Ùˆ روباه باشد: مساله اهلي كردن Ùˆ اهلي شدن. آدمهايي كه اهلي ميشوند Ùˆ آدمهايي كه Ùرصت اين كار را نميابند.
شازده كوچولويم را خيلي دوست دارم. هر وقت دلم ميگيرد به يادش مي اÙتم. دل او هم گرÙته بود آخر يك جورهايي.
نيامده ميگويي اين آمارها را از كجا آورده اي. همين درصدها ديگر! 90 درصد آدمها از 83 درصد قدرت پردازشگرشان استÙاده نميكنند Ùˆ از اين ØرÙها. شايد لازم بود از اول اين دÙتر را ميخواندي. اينجا جور ديگري است. صداي پاي آب كه هيچ – صداي پاي آمار هم به ضدخاطرات راهي ندارد. مهم تصورات است. شايد هم توهمات. به هر Øال آنچه “من” مهم تشخيص دهم Ùˆ “واقعي” در اينجا نوشته خواهد شد.
من – Øقيقت – توهم!
بيشتر آدمها برايم تنها جنبه تجملي دارند: تجملهاي خوب يا بد براي زندگي. ولي بعضي اينگونه نيستند: واقعيتر از اين ØرÙهايند. Øس ميكنم بخشي از من در آنها در جريان است. وقتي با آنها Øر٠ميزنم اينجا رابطه من Ùˆ دنياي خارج وجود ندارد. بخشي از من با بخشي ديگر صØبت ميكند. يك رابطه دروني.
پردازنده كامپيوتر شما: پنتيوم 2 گيگاهرتز.
85 درصد مواقع پيچيده ترين كاري كه كامپيوتر انجام ميدهد تايپ نوشته Ùˆ نمايش پنجره ها Ùˆ داده هاست. Ø³Ø·Ø Ø§Ø·Ù„Ø§Ø¹Ø§Øª پردازشي در Øد صÙر ميباشد.
درصد كاربراني كه از كامپيوتر به عنوان يك پردازشگر داده استÙاده ميكنند: 10 درصد. (از اينها به نام كاربران با نياز پردازشي نام ميبرم.) (بقيه يا با آن بازي ميكنند – يا در اينترنت ميگردند Ùˆ يا تايپ ميكنند.)
درصد زماني كه كاربران با نياز پردازشي كاري ميكنند كه نتيجه اش به پردازش داده ها مي انجامد: بين 1 الي 30 درصد.
درصد زمان پردازش در كارهاي با نياز پردازشي: 0.1 درصد.
درصد كساني كه Ù…Øاسبات پردازشي شان بيش از ØÙ„ يك مساله با 100 مجهول ميباشد: 5 درصد كاربران با نياز پردازشي.
Øالا …
طول موج در Ùركانس 2 گيگاهرتز: 15 سانتيمتر.
اختلا٠Ùاز اين سر IC تا آن سرش: 70 درجه.
هاه!
آدمها وقتي صدايشان در نمي آيد كه مشكلي برايشان پيش آمده باشد: مثلا عقلشان را از دست داده باشند (گرچه ممكن است بيشتر هم سر Ùˆ صدا كنند ولي زياد Øساب Ùˆ كتابي ندارد.) يا اينكه سرشان بر باد رÙته باشد يا اينترنتشان تمام شده باشد. به هر Øال اين مورد آخر براي من پيش آمد. Ùعلا با مورد وسط مشكلي ندارم (Ùˆ ØªØ±Ø¬ÙŠØ Ù‡Ù… ميدهم سرم را براي مدتي Ù†Ú¯Ù‡ دارم گرچه جديدا پيشنهادهايي شده است براي تسريع سر به باد دهي كه هنوز نميدانم Ú†Ù‡ كنمش) Ùˆ مورد اول هم در هر صورت -Ú†Ù‡ وجود Ùˆ Ú†Ù‡ ناوجود عقل- چندان تازگي اي ندارد.
چند روزي است بي اينترنت شده ام. دÙعه هاي پيش كه اين بلا سرم مي آمد Ùورا ميرÙتم Ùˆ كارت ميگرÙتم (Ùˆ شما غربيها خجالت نميكشيد با يك خط T1 با پهناي باند 1.6 مگاهرتز با Ùريمهاي 192 بيتي Ùˆ مشخصات ديگري كه لابد من بلدم (Ùˆ Øالا كه Ùهميديد بلدم ديگر بقيه اش را نمينويسم چون يادم نمي آيد!) به اينترنت وصل ميشويد Ùˆ با سرعت جن زده ها (ميخواستم بگويم سرعت “خدا” بعد ديدم چيزهاي سريعتر از اين هم وجود دارد كه بهتر است براي صÙت خدا Ù†Ú¯Ù‡ دارم.) همه چيز را اين طر٠و آن طر٠ميÙرستيد؟!) ولي ايندÙعه Ú¯Ùتم تØمل ميكنم تا ببينم Ú†Ù‡ بلايي سرم مي آيد. تازه به كارهاي ديگر ممكن با كامپيوتر (Ùˆ غير كامپيوتر) بيشتر رسيدم. صبر كنيد …
ميدانيد مشكل دنياي ذهني ما چيست؟
مشكلش تقريبا يك چنين چيزي است: منطق دو دويي: خوب بودن Ùˆ بد بودن – درست Ùˆ نادرست – راه Ùˆ ناراه – زن يا مرد – گذشته Ùˆ آينده – دوست يا دشمن – من يا تو – اينجا Ùˆ آنجا – داشتن Ùˆ نداشتن – بودن يا نبودن.
بدي اش اين است كه همه چيز را ميخواهيم يا اينگونه بكنيم يا آنگونه. وسطها را Ú¯Ù… كرده ايم. دوست داشتم بيشتر به وسطها نگاه ميكرديم. زندگيهايي كه بين من Ùˆ تو جاريست بتوانيم نگاه كنيم. ميتوانستيم جريان ياÙتن خودمان را در عالم ببينيم. اين خيلي خوبتر بود. Øي٠كه خيلي اينگونه نيستيم.
يكي دو ساعتي است كه وبلاگهاي چند Ù†Ùري را -از آدمهاي معرو٠اين دنياي جديد- ميخوانم. زياد دركشان نميكنم.
راستي از وبلاگ سيزي٠خوشم آمد. سري به آن بزنيد. (من Ùقط اين Ù‡Ùته اش را خواندم Ùˆ از اين Ù‡Ùته اش خوشم آمد.)
آهاي!! سلام به همه شما!
سلام به همه خواننده هاي نوشته هاي من!
آنهايي كه ميشناسمشان و آنهايي كه نميشناسمشان.
خيلي خوشØالم كه ميدانم عده اي هستند كه نوشته هاي من را ميخوانند. نوشته هايي كه به نوعي براي آنها نوشته شده است ولي نه Ùقط براي آنها: براي خودم Ùˆ براي آنها.
من براي تو مينويسم: چه بشناسمت و چه نشناسمت.
اگر بشناسمت جملاتي مخصوص تو در اين ميان قرار ميدهم. جملاتي كه گاهي تو را خطاب ميكنند – گاهي ØرÙهايت را Ùˆ گاهي تÙكراتت را.
اگر نشناسمت هم به خاطر بستر Øيات تقريبا يكساني كه داريم اشتراكاتي با هم پيدا ميكنيم. آخر همه مان يك جورهايي انسانيم!
در اين مدت چند نامه اي درياÙت كرده ام: نه خيلي زياد. چند Ù†Ùري را هم ميشناسم كه به اينجا سر زده اند – چند Ù†Ùري را هم ميشناسم كه هميشه به سر ميزنند Ùˆ چند Ù†Ùري را هم ميشناسم كه تا به Øال اين كار را نكرده اند: يكيشان جان كوچولوست.
براي ام نامه بنويسيد اصولا خوشØال ميشوم. اگر نظرتان را درباره مطالبي كه مينويسم هم بگوييد كه Ú†Ù‡ بهتر. تازه ممكن است يك بØثي هم اينجا راه بيندازم: بØØ« من Ùˆ تو! (با اينكه اينجا جاي اين كارها نيست. بيشتر به كار ضدخاطره مي آيد.)
هنوز كه هنوز است اØساس تشكيل جامعه نميكنم. جامعه وبلاگ نويسان Ùارسي را ميگويم. بهتر بگويم: من هنوز واردش نشده ام آنچنان.
بقيه هم وضعيتي كمابيش مشابه دارند. اگر جامعه اي تشكيل شده باشد خيلي Ù…Øدود است. كساني هستند كه براي هم پيام رد Ùˆ بدل ميكنند ولي Ù…Øدود. لامپ Ùˆ ندا Ùˆ هودر Ùˆ … ! ولي باز خيلي كوچكتر Ùˆ Ù…Øدودتر از يك رÙتار اجتماعيست. اين هنوز با Forumهاي ماورا خيلي تÙاوت دارد. اÙراد آنجا هويت اجتماعي داشتند. اما اينجا تنها هويت Ùردي است كه به وجود مي آيد – اگر بيايد!
كدام بهتر است – كدام بدتر است؟! معلوم است: هيچ كدام! دو چيز متÙاوت اند. اشتباه است Ùكر كنيم اين نقشي شبيه به آن قبليها را بازي ميكند (نه از نظر صوري كه تÙاوتشان آشكار است – از نظر نقش رواني-اØتماعي).
يكي دو روزي ميشود كه كمتر از قبل نوشته ام. دليل خيلي خاصي نداشت. نميشود Ú¯Ùت سرم شلوغتر از قبل بود يا اينكه Øوصله نداشتم. بهتر بگويم دليل خاصي نداشتم كه بنويسم.
شايد بگوييد آن شور اوليه از بين رÙت Ùˆ از اين ØرÙها. مواÙقم كاملا! بايد اين كار را مقداري تجربه ميكردم Ùˆ بعد درباره اش تصميم ميگرÙتم. هنوز به Øدي نرسيده ام كه تصميم گيري اي بكنم. هنوز نميتوان Ú¯Ùت وبلاگ نويسي چيز خوب يا بدي است. گرچه بعيد ميدانم هيچ وقت بتوان درباره خوبي يا بدي اش نظري داد. خوب Ùˆ بد چندان معنايي ندارد. باز هم مينويسم – آن هم نه الزاما كمتر. تنها تÙاوت اين است كه بيشتر ميÙهمم Ú†Ù‡ كاري دارم ميكنم.
“كه چه؟!”
باز هم همان مساله قديمي: كه چه؟!
ما انسانها در اين دنيا هستيم كه Ú†Ù‡ كنيم؟! عجيب نيست؟ من باورم نميشود كه آمده باشيم تا آزمايش پس بدهيم. اما باز اين ايده آزمايش هم خيلي عظيم است. Ùكرش را ميكنم سرم سوت ميكشد. كه بود؟ شايد پويان. او هم ميگÙت مساله آزمايش نيست. بودن را تجربه كردن است؟ نه! بعيد است اين باشد. آخر اين به طور مطلق بي معناست. تجربه وقتي معنا پيدا ميكند كه موجودي از وضعيتي به وضعيت ديگر درآيد. اما وقتي قبل از آن موجود نبودي چنين چيزي معنايش را از دست ميدهد.
تو در هستي ات چيزي را تجربه نميكني – خود تو
خوش ام آمد!
امروز خيلي خوب پوزش را زد. اØساس رقابت ميكرد؟ بيخود ميكرد! اين رقيب او شود؟! Ù…Øال است.
واي! آنقدر عالي خودنمايي كرد كه عشق ميكردم از ديدنش.
اين Øكايت دÙتر “انديشه ها” Ùˆ دÙتر “ضدخاطرات” (هميني كه ميبينيد) من هست. مدتي بود آن دÙتر قبلي خلوت مانده بود ولي امروز كاري كرد كه صد سال هم اين يكي نميتوانست از عهده اش برآيد. لذت بردم!